Jana gaat naar Peru (deel 5: Cusco en Titicaca)

Opnieuw een actieve dag in de planning in Cusco. We gaan fietsen - of dat is toch wat we dachten. Achteraf gezien bleek het fietstochtje toch iets intenser dan gedacht… eerder iets in de aard van mountainbiken of downhill. Het avondje feesten daarvoor heeft er niet veel goed aan gedaan, want daar zijn er enkelen toch wel even tegen de grond gegaan. Het mooie uitzicht van de bergen en daarna de zoutmijnen waren vast onze verdiende beloning. Daar in die zoutmijnen wordt nog altijd traditioneel gewerkt door de mensen van de gemeenschap. Ieder heeft daar zijn eigen perceel en wint zout om er daarna heerlijke producten mee te maken zoals de chocolade met zout, heerlijk!

De laatste dagen is het tijd voor iets helemaal anders en daarvoor moeten we opnieuw de bus nemen. Dit keer een nachtbus van 6u naar Puno vlakbij het Titicacameer. En ik hoor het jullie al uitspreken: TITICACA, maar dat is fout volgens onze lieftallige gids die ons beleefd probeerde uit te lachen met onze uitspraak van “Titi-kha-kha”; wat zo veel betekent als poema en rots. De reden daarvoor ligt ook voor de hand: het meer zou de vorm van een poema hebben en de kleur van het meer is grijs zoals een rots; dat is toch wat de Inca's ervan dachten. Simpel toch?! Maar dan vraag ik me af hoe zij ook alweer wisten dat het meer de vorm had van een poema zonder dat ze ook maar één hulpmiddel hadden… Bizar! 

Nu varen we op het meer in rechte lijn naar een drijvend, zelf gemaakt eiland en zo zijn er wel meerderen in het meer. De bewoners maken dat eilandje zelf van stro verankerd op de bodem en waar ze elk jaar zelf een laag stro moeten bijleggen. De mensen zijn volledig zelfvoorzienend en leven van de visvangst, het jagen op vogels en eieren. Door ruilhandel en de inkomsten van het beetje toerisme kunnen ze ook nog aan quinoa, rijst en andere voedingswaren geraken van op het vaste land. Ze leven er erg primitief en hebben geen enkele luxe, maar volgens mij is het best een fijn leven daar. Genieten van de rust op het water en zelf je eten verzamelen zonder zorgen aan je hoofd… 

Na een uurtje is het alweer tijd om vaart te zetten naar het volgende – dit keer echte – eiland, Luquina Chico, waar we een nachtje zullen logeren. 

Besitos

Jana gaat naar Peru (deel 4: de Salkantay)

Op naar Cusco! En ja hoor, helemaal niet overdreven is Cusco een prachtige stad! Toch kunnen we er eerst maar even van genieten, want de volgende ochtend, of zeg maar gerust nacht, beginnen we aan onze Salkantaytrekking: hiken door de bergen met als hoogtepunt Machu Picchu.

Het moet gezegd worden: Vamos Expeditions is een toporganisatie. Vanaf het begin tot op Machu Picchu heeft de crew ons in de watten gelegd en ervoor gezorgd dat we zo veel mogelijk konden genieten van de trip en zo weinig mogelijk belast werden. Elke dag werden onze tenten opgezet, matjes opgeblazen en werden de lekkerste maaltijden op tafel getoverd in letterlijk the middle of nowhere.

De eerste nacht was het verschrikkelijk koud daar in een dal tussen de bergen; daarna belandden we weer in het oerwoud. Afwisseling was er dus wel genoeg! De voorlaatste dag namen we (oh!) een kleine shortcut via de zipline; dat hadden we wel even verdiend.

Het was een uitputtende, maar ook zo’n verrijkende ervaring met als toppunt Machu Picchu – of was het nu toch Chupi Chuma?! – in ieder geval een magische plaats. We waren al erg vroeg opgestaan om zeker om 6u ’s ochtends de zonsopgang te zien; en dat was het mooiste deel van het bezoek eigenlijk!

Over Machu Picchu kan ik nog wel een leuke anekdote vertellen.. Weet je nog die ene keer toen we ‘per ongeluk’ de foute uitgang namen bovenop een berg en toen vertrokken waren voor nog eens 3u wandelen? Wel dat was de dag toen we naar Machu Picchu gingen en de Wayna Picchu-berg zijn opgeklommen x2. 

In ieder geval wil ik wel even zeggen dat het zonlicht echt fascinerend was daar in de Incastad inclusief in de maantempel (voor de liefhebbers die graag nog een beetje verder het oerwoud in trekken). Het was zonder twijfel de moeite waard om er zo vroeg voor op te staan.

Met de trekking achter de rug is het tijd om terug naar Cusco te gaan. Even uitblazen en dan weer door! Een vrije dag is welgekomen. Tijd genoeg om rond te snuisteren in alle hoeken van de stad en souvenirs voor het thuisfront in te slaan.

Besitos