Jana gaat naar Cuba: Viñales (deel 4)

Viñales is niet ver zeiden ze….

6,5u in de auto naar Viñales – dat komt in orde. Tegen de late namiddag zouden we daar moeten zijn en dan kunnen we nog even rustig de stad verkennen voor we aan tafel gaan. Of dat was toch het plan. Tot we na twee uur rijden tot de vaststelling komen dat er een paspoort was achtergebleven in Playa Girón. Bijgevolg moet de taxichauffeur dus 4u omrijden.. auwtch! Toch was dat niet zo erg, want Luis bracht ons gewoon naar de “fiesta campesina”, waar we de uren moeiteloos konden spenderen. Ronddraaiende cavia’s, flessen rum, duiven in een kooitje, krokodillen en nog meer van dat moois. Of nog even rusten onder een kokosboom – aan dit leven kan ik wel wennen. Na al 3,5u kunnen we de tocht verderzetten richting Viñales! Als onze benzinetank het maar niet begeeft…

Rum en sigaren

Fotograaf: ID

In Viñales moet je absoluut een tussenstop maken als je besluit het vliegtuig te nemen naar de Westelijke kant van de aardbol! Je vindt er de perfecte mix tussen sportieve activiteiten en cultuur. Daarenboven heb ik zelfs een fles lokale rum en enkele sigaren van de tabaksboer kunnen scoren. De tocht wordt ingezet langs de koffie- en tabaksplantages. Het is altijd fijn om daar met de mensen te praten – op die manier kruisen verschillende culturen en maakt dat ons allemaal rijker. 

Fotograaf: ID

Fotograaf: ID

In de namiddag, na een stevige Cubaanse spaghetti, kiezen sommigen ervoor om de tocht verder te zetten te paard op weg naar een fenomenale mirador op de vallei. De stappers zetten eveneens voet naar dat hoge punt in de blakende zon – ja, dat wilde ik er toch even bij vermelden. Liters zweet en wat gepuf verder, weten we wel dat het de moeite waard was om de zon te trotseren. Ook van de avond maken we weer een feestje me veel muziek en rum.

De volgende ochtend gaat die wekker toch weer iets sneller af dan gedacht. Nena & Chichi, onze gastmoedertjes hebben ervoor gezorgd dat we vroeg konden ontbijten. Topservice als je het mij vraagt! Na dat stevige ontbijt van fruit, eieren en broodjes, staat er een uitstap naar de grootste grot van Cuba op het programma. Om de adrenaline weer op peil te brengen, besluiten we nog een tussenstop te maken bij de canopy. De batterijen zijn opgeladen voor de laatste avond in Viñales!

Fotograaf: ID

Fotograag: LD

Hasta luego,

Besos,

Jana

Jana gaat naar Cuba: Trinidad y Playa Girón (deel 3)

Fotograaf: ID

Een dagje aan het strand in Trinidad (Playa Ancón) moet ook eens kunnen. Dan wel als dat volgens een compromis kan: dat wil zeggen eerst en uurtje op de fiets naar dat strand en of course cocktails included (coco loco - you will love it). De cocktails lopen hier wel heel zoet naar binnen, als dat maar goed komt.

Was het de combinatie water en zon of was het eerder de losse sfeer en de cocktails… Geen idee, maar in ieder geval heb ik het niet gevoeld hoe mijn huid helemaal verschroeide onder de hete zon van Trinidad. Nu weet ik weer waar het gezegde “zo rood als een kreeft” vandaan komt – fieuw, dat was verschrikkelijk. De gevolgen daarvan zijn nu, enkele weken na de reis, nog zichtbaar. Vanaf nu geen zon meer voor mij. Al blijkt dat voornemen toch wat lastiger in een land als Cuba waar het rond deze tijd van het jaar nooit kouder is dan 25°C.

Fotograaf: ID

Voor dag 2 in Trinidad staat er een treinritje op de agenda – of ja, stond. De trein doet het niet, dus opteren we voor lokale taxi’s. die brengen ons ook moeiteloos naar de suikerroute. De oude fabriek ligt er wat verlaten bij, maar is dan wel weer de ideale plek om artistieke foto’s te maken. Dat is ook wat dat ene meisje moet gedacht hebben toen ze haar quinceañera aan het plannen was. Het verschil tussen de vervallen machinerie en de tiener, uitgedost in de mooiste jurken, kon niet groter zijn.

Fotograaf: ID

Later is er tijd om het centrum van de stad op ons eigen tempo te gaan verkennen. De pleintjes en straten kunnen zo uit een reisgids komen. Apérotime kan natuurlijk ook niet ontbreken, of hoe kan het anders. Cuba libre en mojito zijn op elke straathoek te vinden. En daarna moet het avondeten nog komen! Wauw!! Kreeft op de barbecue met arroz con frijoles y plátanos fritos: geniaal! Zo lekker dat ik daarna even een siesta moet inlassen voor we de discotheek in trekken. We gaan naar “La Cueva”, de naam zegt het zelf al, een grot. De weg ernaartoe bevindt zich op lastig terrein, maar eens je daar bent, is het fantastisch. 

Fotograaf: ID

Fotograaf: ID

En zo zijn we op dag 6 van de reis al via Cienfuegos in Playa Girón belandt. Ik ben benieuwd wat ons hier te wachten staat. De reis is al halfweg en tijdens het schrijven van deze tekst liggen mijn benen al in de lucht, te herstellen van de zonnebrand van enkele dagen geleden. De airco staat intussen op het maximum.

Fotograaf: ID

In Playa Girón, beter bekend als de Varkensbaai of Bahía de los Cochinos, is op zich niet zo heel veel te beleven. En toch is het een toeristische trekpleister. Het is een klein dorp met uiterst vriendelijke mensen, een mooi strand en la ciénaga de Zapata – dat is een immens moerasgebied dat beschermd is door UNESCO als werelderfgoed. Je vindt er de mooiste padjes en komt plots uit op prachtige watervallen. Als je ondertussen nog niet bent opgegeten door de krabben natuurlijk. 

Maar we zijn aan het afwijken van de agenda, want eerst bezoeken we het museo over de slag bij Playa Girón tijdens de Cubaanse revolutie. Hoewel je veel kan vertellen over die slag, waren er niet veel authentieke elementen terug te vinden in dat museum. Enkel een propagandafilmpje moet de bezoeker dan nog overtuigen van de Amerikaanse agressie. We sluiten de dag af op het strand – even rust hebben we opnieuw wel verdiend.

Fotograaf: ID

De volgende dag trekken we de natuur in, Ciénaga de Zapata. Daar wandelden we langs het sendero Enigma las Rocas (het mysterie van de rotsen). Gids Amaury brengt ons naar een donkere grot waar we vleermuizen kunnen bewonderen. Als we tenminste langs de krabben geraken. Het krabbenseizoen is blijkbaar uit zijn startblokken geschoten en dat betekent heel wat platte banden en een rood tapijt van dode krabben op de weg. Niet zomaar een paar, maar echt duizenden. Je hebt er zeker nog nooit zoveel bij elkaar gezien! Tijd om een volgende plek op te zoeken - ¡hasta la próxima, Playa Girón!

Fotograaf: ID

Hasta luego,

Besos,

Jana

Jana gaat naar Cuba: Santa Clara (deel 2)

1 mei, de Dag van de Arbeid, is het uitgelezen moment om een nieuw stukje te schrijven over mijn reis naar Cuba. Vooral nu ik net iets wilde laten weten over de mooie stad Santa Clara - het zal meteen duidelijk worden wat ik bedoel.

Na enkele dagen in Havana (ooh-na-na) laten we deze prachtige stad achter ons en trekken we naar Santa Clara. Deze kleine stad is niet te vergelijken met andere in Cuba – wel ja, iedere stad heeft er echt wel haar eigen charme en tempo.

Bij het standbeeld van Che Guevara, op een van de hoogste punten van de stad, krijg je het gevoel deel te nemen aan de geschiedenis in plaats van een verhaal in een cursus te lezen; een prachtig moment. De Cubaanse trots voor het regime en de sympathie voor de Revolucionarios komen daar allebei samen. In de achtergrond staan majestueuze bergen te glinsteren alsof het een scène uit een film kon zijn. Wanneer we dan de brief horen, die Che voor zijn afscheid achterlaat, klopt het plaatje helemaal. Kameraden, we zijn in Cuba!

De tocht terug naar het centrum van de stad is minder heroïsch. We zitten op een soort aanhangwagen die wordt voortgetrokken door een brommer die zich al sputterend een weg baant tussen het verkeer. The real deal…

Het nachtleven van Santa Clara hebben we ook grondig verkend – of wat had je gedacht. Hoewel alle bars er op een doordeweekse dag sluiten om 1u, amuseren we ons toch kostelijk. Die salsalessen bleken toch nog van pas te komen. 

De volgende ochtend is het dan wel weer vroeg dag. Op de bus naar Trinidad is het – niet helemaal onverwacht – oorverdovend stil. We maken wel een tussenstop op 15km van Trinidad om er een prachtige waterval te bezoeken. Maar wacht even.. eerst nog een flinke wandeling naar die waterval door de selva, om er dan uiteraard nog eens zo hard van te genieten. 

Dus daar gaan we: een uurtje afdalen met een geweldig uitzicht – al merk je daar niet zo veel van wanneer je de hele tijd naar je voeten moet staren om maar niet op je gezicht te gaan – en dan als beloning een plons wagen in de waterval. 

De weg terug is dan weer andere koek, want dat bleek toch vermoeiender dan gedacht. Maar het was echt de moeite waard (oh wat klinkt dit cliché)! Even later komen we dan aan in de mooiste Casa Particular die we al bezocht hadden. De hartelijke ontvangst van mama Myriam, zalige zonovergoten terrassen, een privé-azotea, goede bedden en oh, overheerlijk eten; dit is vakantie!

Fotograaf: SV

Hasta luego,

Besos,

Jana

Jana gaat naar Cuba: La Habana (deel 1)

Fotograaf: EM

¡Que comience este viaje! Het vliegtuig van Madrid naar La Havana zit gelukkig niet helemaal vol: eerste meevaller. Hoewel, dit is niet de eerste meevaller. De groep waarmee ik dit keer reis is ook top! 

Op de eerste vlucht van Brussel naar Madrid word ik wel zo misselijk als een krab. Dat ik daarna twee plaatsen voor mezelf kan claimen vind ik bij gevolg geweldig. Op die manier heb ik toch een beetje meer ademruimte – in de mate dat dit kan natuurlijk op een volgepakt vliegtuig met een paar kleine kinderen… aaahhh… De hele vlucht houdt ik de bestemming in mijn gedachten, Habana (ooh-na-na) – zegt ze met een klein hartje voor het opstijgen. Ya me hace ilusión hablar español por dos semanas! Hasta luego – espero…

Fotograaf: EM

Wat is reizen toch vermoeiend! De vlucht valt onverwacht toch goed mee – ondanks de vertraging. Daarna is het wel even schrikken wanneer ik mijn rugzak terugzie. Hij rolt op een gezapig tempo van de band en dan draai ik hem om en ontdek brandgaten over het oppervlak.. bummer! Tja, daar laat ik deze reis niet voor verknallen; op naar de eerste bestemming. De inhoud van mijn rugzak is bijna helemaal ongehavend, dus geen stress. Een grotere tegenvaller is de hitte die mij helemaal overvalt en het warmste moment van de dag moet dan nog komen.

Het programma van de eerste dag bestaat uit salsa dansen, ai caramba! Daarna maken we een wandeling door Havana en ’s avonds vliegen we al meteen in de cocktails – kwestie van die jetlag helemaal weg te spoelen.

Fotograaf: ID

Dag 2 in Havana kan beginnen. Ondanks het hoge niveau op de dansvloer de dag ervoor, laten we de moed niet zakken en vertrekken we naar de dansles – in het doolhof van de straten in de stad voel ik me al helemaal op mijn gemak. Het warme weer maakt het er niet gemakkelijker op voor de concentratie, maar ik moet en zal dansen (al was dat misschien iets te optimistisch achteraf gezien). 

Fotograaf: ID

Een oldtimerrit is de volgende activiteit op de agenda: we rijden door de rijke wijken waar we de ene ambassade na de andere voorbij cruisen. En yes, daar is la Plaza de la Revolución – wat heb ik daar naar uitgekeken. De chauffeurs doen ondertussen hun uiterste best om de Cubaanse machocultuur te representeren. Het wordt ons duidelijk dat Belgische vrouwen dan ook een zeldzame en exotische soort is om te bewonderen. Na wat geflirt en al dat bakken in de zon is het uiteraard weer tijd voor cocktails – of hoe kan het nog anders. Daar kan ik wel aan wennen!

Fotograaf: ID

Hasta luego,

Besos,

Jana

Fotograaf: ID

A la découverte de la vie française

Op een frisse oktoberavond vanop een klein kamertje in een residentie in Angers schiet ik weer in actie en heb ik zin om weer iets te schrijven. Hoewel ik maar niet genoeg kan krijgen van reisverhalen, avonturen en vakantiefoto’s, is het soms tijd om aan het echte leven te beginnen. Op dit moment zit ik ergens in een overgangsfase tussen jolige student en professionele werkkracht. De juiste weg heb ik nog niet helemaal gevonden en daarom heb ik voor een middenweg gekozen in het mooie Angers. Werken en studeren: een perfecte combo voor mijn overgangsfase!

De trend van deze tijd is om voor elke situatie een gepaste term te vinden en ook voor deze periode in mijn leven heb ik een populaire hipsterterm gevonden: pre-life crisis! Ik hou ervan om alles te definiëren, dus bij dezen heb ik een goede definitie van de term gevonden: “the situation regarding the realization that the care-free years of life are gone and repetitive responsibility lies ahead; occurs mainly during the pre-job, post-collegiate years”[1]. Ik voel al een kleine stressaanval opkomen bij het lezen van die 26 woorden, want het gevoel durft me toch af en toe eens te bekruipen. Een echte crisis zou ik het niet durven te noemen; een overgangsfase is een betere beschrijving voor dit jaar. En ik heb me voorgenomen om ten volle te genieten van dit laatste jaar voor alle verantwoordelijkheden van werk en huishouden beginnen – geeuw.

Nu heb ik nog niet gezegd wat ik eigenlijk ga doen. Wel, ik ga het Franse leven ontdekken! Hier in Angers ben ik assistent Nederlands voor een jaartje, geef ik een vertaalatelier in de master en terwijl kan ik ook nog wat studeren. Ik probeer een paar vakken uit de master politieke studies te volgen; voor zover ik me vier uur kan concentreren en notities nemen over de geschiedenis van de diplomatie natuurlijk.

Tot nu toe vind ik het allemaal geweldig! Ik leer heel wat mensen kennen, fiets in het weekend door de stad en ga wandelen; ik ga af en toe zwemmen en mag me dan op woensdagnamiddag trakteren op een verrukkelijk tartelette citron! Laat la vie française maar komen, ik ben er klaar voor!

---

[1] http://fr.urbandictionary.com/define.php?term=pre-life%20crisis

Jana gaat naar Peru (deel 6: dag Peru)

De laatste dagen in Peru, jammer! 

We zitten nog altijd op het Titicacameer en gaan verder naar het eiland Luquina Chico. Bij aankomst staat het verwelkomingscomité ons al op te wachten! We krijgen allemaal een gastfamilie en gaan mee met hen naar huis, spannend! Drie van ons zitten bij een hele lieve, verlegen vrouw: Brigida. Zij woont samen met haar man, kinderen en moeder boven op de berg van het eiland in het gele huis. Was dat even vermoeiend om daar te geraken! Het uitzicht vanuit onze kamer doet ons de wandeling al snel vergeten en dan hebben we het eten nog niet geproefd: overheerlijk! Dat receptje van die quinoasoep moet ik toch ook eens uitproberen.

Later die middag maken we nog een wandeling met de groep en kunnen we zelfs de Andes en Bolivia zien. Bij zonsondergang eindigen we de dag met voetbal en een dansinitiatie in lokale kledij. Met vier lagen aan rokken zwieren we over het schoolplein en proberen we zo goed mogelijk de pasjes na te doen.

De avond valt en tijd om naar onze families te gaan voor ons avondmaal en dan snel onder de alpacawol voor een lange nacht slaap, want dat hebben we nu wel verdiend.

De volgende ochtend zijn we helemaal uitgerust en klaar voor de laatste dagen in Peru. Op naar Taquile, een ander eiland op het Titicacameer waar de mensen een ietwat, voor ons, vreemde traditie hebben. Ze hebben namelijk bepaalde mutsen voor singles, getrouwde mannen, weduwenaren en ga zo maar door. De vrouwen dragen een soort zwarte hoofddoek als ze getrouwd zijn en elke andere kleur als ze dat niet zijn. Lekker handig! We sluiten ons bezoek daar af met een perfecte lunch met uitzicht op het meer – of hoe kan het ook anders. Enkelen onder ons wagen zich nog even aan het koude water voor we vaart zetten richting Puno.

Om onze reis af te sluiten besluiten we om zelf de stad in te trekken zonder gids. Onze persoonlijke gids toont ons met behulp van de Lonely Planet – even reclame maken – de mooiste gebouwen van Lima. Doodop bereiken we het restaurant, maar van slapen is nog geen sprake. We moeten en zullen het uitgaansleven nog ontdekken. Laatste missie: check! Nu kunnen we met een gerust hart naar huis vertrekken en we hebben nog wel een vermoeiende vlucht voor de boeg… Dag Peru, u was geweldig!

Voor wie het Gotcha-spel graag wil winnen; ik geef me over: SLAAPZAK

Besitos

Jana

Jana gaat naar Peru (deel 5: Cusco en Titicaca)

Opnieuw een actieve dag in de planning in Cusco. We gaan fietsen - of dat is toch wat we dachten. Achteraf gezien bleek het fietstochtje toch iets intenser dan gedacht… eerder iets in de aard van mountainbiken of downhill. Het avondje feesten daarvoor heeft er niet veel goed aan gedaan, want daar zijn er enkelen toch wel even tegen de grond gegaan. Het mooie uitzicht van de bergen en daarna de zoutmijnen waren vast onze verdiende beloning. Daar in die zoutmijnen wordt nog altijd traditioneel gewerkt door de mensen van de gemeenschap. Ieder heeft daar zijn eigen perceel en wint zout om er daarna heerlijke producten mee te maken zoals de chocolade met zout, heerlijk!

De laatste dagen is het tijd voor iets helemaal anders en daarvoor moeten we opnieuw de bus nemen. Dit keer een nachtbus van 6u naar Puno vlakbij het Titicacameer. En ik hoor het jullie al uitspreken: TITICACA, maar dat is fout volgens onze lieftallige gids die ons beleefd probeerde uit te lachen met onze uitspraak van “Titi-kha-kha”; wat zo veel betekent als poema en rots. De reden daarvoor ligt ook voor de hand: het meer zou de vorm van een poema hebben en de kleur van het meer is grijs zoals een rots; dat is toch wat de Inca's ervan dachten. Simpel toch?! Maar dan vraag ik me af hoe zij ook alweer wisten dat het meer de vorm had van een poema zonder dat ze ook maar één hulpmiddel hadden… Bizar! 

Nu varen we op het meer in rechte lijn naar een drijvend, zelf gemaakt eiland en zo zijn er wel meerderen in het meer. De bewoners maken dat eilandje zelf van stro verankerd op de bodem en waar ze elk jaar zelf een laag stro moeten bijleggen. De mensen zijn volledig zelfvoorzienend en leven van de visvangst, het jagen op vogels en eieren. Door ruilhandel en de inkomsten van het beetje toerisme kunnen ze ook nog aan quinoa, rijst en andere voedingswaren geraken van op het vaste land. Ze leven er erg primitief en hebben geen enkele luxe, maar volgens mij is het best een fijn leven daar. Genieten van de rust op het water en zelf je eten verzamelen zonder zorgen aan je hoofd… 

Na een uurtje is het alweer tijd om vaart te zetten naar het volgende – dit keer echte – eiland, Luquina Chico, waar we een nachtje zullen logeren. 

Besitos

Jana gaat naar Peru (deel 4: de Salkantay)

Op naar Cusco! En ja hoor, helemaal niet overdreven is Cusco een prachtige stad! Toch kunnen we er eerst maar even van genieten, want de volgende ochtend, of zeg maar gerust nacht, beginnen we aan onze Salkantaytrekking: hiken door de bergen met als hoogtepunt Machu Picchu.

Het moet gezegd worden: Vamos Expeditions is een toporganisatie. Vanaf het begin tot op Machu Picchu heeft de crew ons in de watten gelegd en ervoor gezorgd dat we zo veel mogelijk konden genieten van de trip en zo weinig mogelijk belast werden. Elke dag werden onze tenten opgezet, matjes opgeblazen en werden de lekkerste maaltijden op tafel getoverd in letterlijk the middle of nowhere.

De eerste nacht was het verschrikkelijk koud daar in een dal tussen de bergen; daarna belandden we weer in het oerwoud. Afwisseling was er dus wel genoeg! De voorlaatste dag namen we (oh!) een kleine shortcut via de zipline; dat hadden we wel even verdiend.

Het was een uitputtende, maar ook zo’n verrijkende ervaring met als toppunt Machu Picchu – of was het nu toch Chupi Chuma?! – in ieder geval een magische plaats. We waren al erg vroeg opgestaan om zeker om 6u ’s ochtends de zonsopgang te zien; en dat was het mooiste deel van het bezoek eigenlijk!

Over Machu Picchu kan ik nog wel een leuke anekdote vertellen.. Weet je nog die ene keer toen we ‘per ongeluk’ de foute uitgang namen bovenop een berg en toen vertrokken waren voor nog eens 3u wandelen? Wel dat was de dag toen we naar Machu Picchu gingen en de Wayna Picchu-berg zijn opgeklommen x2. 

In ieder geval wil ik wel even zeggen dat het zonlicht echt fascinerend was daar in de Incastad inclusief in de maantempel (voor de liefhebbers die graag nog een beetje verder het oerwoud in trekken). Het was zonder twijfel de moeite waard om er zo vroeg voor op te staan.

Met de trekking achter de rug is het tijd om terug naar Cusco te gaan. Even uitblazen en dan weer door! Een vrije dag is welgekomen. Tijd genoeg om rond te snuisteren in alle hoeken van de stad en souvenirs voor het thuisfront in te slaan.

Besitos

Jana gaat naar Peru (deel 3: Curahuasi)

Om een blog te schrijven kan je maar beter pen en papier meenemen. Wat doe je dan als je dat vergeten bent – of even te lui was om alles op te schrijven-, juist ja, een samenvatting van een hele week. En wat voor een week! 

Fotograaf: Lieselot De Veylder

Eerst gaan we naar Curahuasi. Daar beginnen we de dag met een eerste adrenalinekick: puenting, een mooi woord om te zeggen dat we van een brug zijn gesprongen, weliswaar met een koord om dan in het ijskoude water te belanden. Een beangstigende en tegelijk geweldige ervaring: genoeg spanning voor het hele jaar gehad. 






Daarna is het nog niet gedaan met de wateractiviteiten, want we gaan raften. Gelukkig konden we rekenen op de deskundige hulp van Gilder en Cesar, bedankt mannen! We komen aan op een fantastische plek aan de oever van de rivier waar wij (gelukzakken!) ook nog eens mogen kamperen. Er zijn warmwaterbronnen en uiteraard prachtige natuur. Er wordt voor ons gebarbecued op het strand en ’s avonds kijken we naar de sterrenhemel tegen een machtige achtergrond van bergen en water. Er zijn niet veel woorden die kunnen beschrijven hoe het daar was; een topervaring! 

We besluiten dan ook om niet meer naar onze tentjes terug te keren, maar om de hele nacht buiten te slapen. Het grote aantal muggen hadden we toch net even onderschat: honderden muggenbeet krijgen we er zomaar gratis bij!

De volgende dag bezoeken we het vrijwilligersproject Oye Lena, wat staat voor ‘actie ondernemen’. Het is een half-Belgisch project dat zich inzet voor het onderwijs van kleuters en ze doen ook aan inclusieonderwijs. Dat is nog niet helemaal vanzelfsprekend in het Peru van vandaag. We krijgen allemaal een groepje kinderen en mogen allerlei spelletjes uitproberen: de kinderen vinden het geweldig! En eerlijk gezegd vinden wij het ook best wel fijn om te zien hoeveel plezier zij wel hebben. Later die dag vertrekken we weer met het busje op weg naar nieuwe avonturen.

Besitos

Jana gaat naar Peru (deel 2: Ayacucho)

Woensdag 6 juli

Fotograaf: Lieselot De Veylder

We beginnen de ochtend met een uurtje vertraging – eerlijk gezegd geen uitzondering in Peru, maar we mogen niet klagen. Na dat uurtje gaan we verder met de negen uur durende, helse busrit door de bergen naar Ayacucho. De eerste stop is een Inca-ruïne op alweer een prachtige locatie hoog op een bergwand. Het is echt heel fascinerend om te zien hoe ingenieus zo’n bouwwerk tot stand moet zijn gekomen. Het gebouw had de vorm van een labyrint om de vijand in de val te lokken op een strategische plaats van waaruit je de vijand altijd zag aankomen. De binnenplaats, waar het plebs werd toegesproken door de Inca, was voorzien van een geluidsversterkingsinstallatie avant-la-lettre die het trouwens nog altijd doet – dat is eens iets anders dan die toestellen die vandaag niet langer meegaan dan een paar jaar. 

Fotograaf: LDV

Klaar om onze tocht voort te zetten richting de stad. Voor we daar aankomen, zijn we nog heel wat alpaca’s en schapen tegen het lijf gelopen – of liever: ze vonden er niet beter op dan gewoon in het midden van de weg voor het busje te gaan lopen. Toch een fijne ontmoeting op een idyllische plaats. Tijd voor een stop in een klein dorpje waarvan de naam mij nu even ontgaat. De bevolking was verbaasd om daar een groepje toeristen te zien, maar uiteraard wel blij met wat extra inkomsten. Ik ging op zoek naar de lagere school en op weg daarnaartoe begroeten de schoolkinderen in uniform ons heel beleefd. Het moet wel gezegd worden, de school was het nieuwste en best onderhouden gebouw van het dorp. Nog even het lokale kiwi-flubber-dessertje uitproberen en weer op weg voor een paar uur in het busje – dank je, apotheker voor de goede reispilletjes. We rijden door de bergen, waar er veel sneeuw en ijs lag en waar we eigenlijk niet helemaal op voorzien waren, om laat ’s avonds aan te komen in het hotel. Tijd om te gaan slapen, slaapwel Peru!

Donderdag 7 juli

Een beetje de toerist uithangen zeggen we! Oscar ofwel ‘Flash’ wachtte ons al op voor een dagje Ayacucho met als eerste halte een lokaal marktje waar we meteen de eerste souvenirs konden scoren. Ja, Lina, ook voor jou! En ook het lokale vervoer wordt uitvoerig getest: eerst een motorfietstaxi om naar een taller de arte te gaan, dat was het plaatselijke weefatelier. De man van de zaak begroette ons hartelijk om ons dan trots en vol passie zijn werk te tonen. Ik wil er dan ook graag over vertellen! De tapijten die hij weeft zijn helemaal van puur alpaca- en schapenwol; ook de kleur wordt compleet natuurlijk gewonnen uit planten en dieren. Wij mochten ons even aan het weefgetouw wagen; dat lukte al aardig! 

Volgende halte: de comedor, tijd om te lunchen. Daar geraken we uiteraard met de minibus, naar gewoonte afgeladen vol met mensen die van hun werk komen en schoolkinderen. Bij aankomst mogen we meteen aanschuiven aan tafel: en dat voor maar 5 sol. Flash neemt ons dan weer mee op de minibus, op naar de volgende stop; en dat is de mercado de artesanía ofwel ambachtenmarkt. 

Het wordt al bijna donker in het druilerige Ayacucho van juli, dus hoog tijd om onze laatste halte aan te doen. We bereiken het museo de memoria te voet en daar vertelt de dame ons de zwarte geschiedenis van Peru in de jaren 80: over de strijd tussen het Lichtend Pad en de Fuerzas Armadas. Het meest aangrijpende is misschien nog de manier waarop de staat de andere kant blijft opkijken wanneer het volk (dit keer in de vorm van een vrouwenorganisatie) om opheldering, de waarheid en hulp vraagt...

De hele groep is doodop van de intussen al 9 km die we hebben afgelegd, snel naar het hotel voor een warme douche en ons welkomsdiner in het viaviarestaurant van Ayacucho, jammie!

Vrijdag 8 juli is een oefendagje voor de Salkantaytrekking later op ons parcours geworden. We wilden al even uitproberen hoe we ons zouden voelen op een hoogte gelijkwaardig aan die van Machu Picchu en daarom trokken we uitgedost met stevige bergschoenen naar Bosque de las Piedras – letterlijk Bos van de Stenen. De naam zegt het zelf al: het is een immense, uitgestrekte vlakte (of ja, laten we niet spreken van vlaktes, want het was er al behoorlijk stijl!). Meteen bij de eerste lichte heuvel moest ik al naar adem happen door de ijle lucht. Onze gids had daar kennelijk geen moeite mee en huppelde in zijn sportschoenen naar de top van elke berg. De bijnaam Flash heeft hij dus niet gestolen! 

Fotograaf: LDV

Ondanks de ietwat vermoeiende tocht, was het uitzicht uitzonderlijk mooi. We kwamen aan een meer; met zekere waarschijnlijkheid een van de mooiste plaatsen om je lunchpakket op te eten. De afdaling ging vlotter (gelukkig maar); misschien wel door de cocabladeren die we aangeboden kregen. Dat is goed voor werkelijk alles! Je immuunsysteem krijgt een boost en je hebt geen honger of dorst meer. Dat wisten de oude Peruvianen ook al toen ze ver van huis hun land gingen bewerken en de dag doorkwamen met een stevige portie cocabladeren. 

Op de terugweg naar Ayacucho stoppen we nog even langs een forelkwekerij en dan met luide muziek vervolgen we de bergrit. Oh ja, bedankt chauffeur voor je geduld. Onze muziek en meebrullende stemmen zal je misschien niet zo fijn gevonden hebben.

Hasta muy pronto

Besitos

Jana gaat naar Peru (deel 1: Paracas)

Ik heb net een geweldige maand achter de rug en kan niet wachten om mijn ervaringen te delen – bij dezen is iedereen gewaarschuwd voor een stortvloed van posts over Peru! Vamos!

Dinsdag 5 juli

Wakker worden aan het strand: een echte luxe! Na het eerder basic ontbijt vertrekken we voor onze eerste toeristische attractie; en die was meteen de moeite! Een boottochtje van Paracas naar las Islas Ballestas is een echte aanrader voor iedereen die 12u in het vliegtuig naar Peru overleeft. De duinen zijn indrukwekkend en dan hebben we het nog niet over de rotsen gehad (hoewel die helemaal onder de vogelpoep hangen en één vogel is erin geslaagd om op mijn hoofd te mikken, gracias). 

Dankzij de talrijke vogels is het alsof je middenin een documentaire van National Geographic zit. Bovendien konden we nog een paar (of een hele kudde) zeehonden en zeeleeuwen aanschouwen. 

Fotograaf: Ben De Boeck

Fotograaf: BDB

Buiten het belabberde (sorry!) Engels van de gids was het een perfecte uitstap. Meteen een tweede hoogtepunt van de reis na de fietstocht de dag voordien. Het geld wisselen was al bij al ook een hele belevenis. Stiekem in het busje geld tellen om dan als in een drugsdeal te overhandigen aan een man die er eigenlijk niet zo betrouwbaar uitzag. De groepsgeest is in ieder geval top en we zijn klaar voor meer avontuur en plezier!

Fotograaf: Catharina Deconinck

Fotograaf: BDB

Een nieuwe activiteit en een nieuw hoogtepunt – die jammer genoeg in lichtelijk mineur is geëindigd – was het sandboarden. Eerst nog even halt houden bij een lokale piscobrouwerij om ons moed in te drinken en dan gaan met die banaan of liever sandbuggy. De pisco viel trouwens best wel in de smaak! De voorraad voor onderweg is aangelegd, dus dat zegt wel genoeg. Een busrit later zitten we dan in de buggies door de woestijn te crossen aan een hoog tempo en met een ervaren, gezapige Peruviaan achter het stuur. Het mooie uitzicht van metershoge duinen en blauwe lucht doet ons al snel de helse rit vergeten – die stiekem toch best heel fijn was! – en op naar het sandboarden dus. Eerst een klein bergje, dan een grotere en de allerhoogste kwam als laatste. Die laatste en aller-allerhoogste heeft toch wel een paar verwondingen met ziekenhuisbezoek opgeleverd. Een kleine domper op de plezierige namiddag… Maar 50 minuten later zijn we weer bij het hotel waar we er na een (koude) douche nog een mooie Peruviaanse cocktailavond van maken.

Hasta muy pronto

Besitos

Alhambra x4

Ook al woon ik hier nu al een drietal maanden, toch vind ik het nog altijd geweldig om het Alhambra te bezoeken. Tot nu toe ben ik er al zeker vier keer geweest en in december ga ik nog eens terug, wel met familie dit keer.

Ik denk dat ik alle paleizen, alle wegen, alle verhalen al uit mijn hoofd ken! En ik vind het geweldig om dit te vertellen aan anderen. Dus de laatste keer kon ik honderduit praten over het palacio van Carlos V, het Alcazaba, het palacio de los Nazaríes en natuurlijk over de tuinen, het Generalife.

En naast de mooie architectuur en verhalen, is het uitzicht natuurlijk ook geweldig. Elke keer ik er kom, moet ik gewoon even naar de Sierra Nevada kijken. Het is echt wel bijzonder en eigenlijk surreëel om op de voorgrond een palmboom te zien en in de achtergrond een berg bedekt met een laagje sneeuw; geweldig vind ik het!

Naast het Alhambra heeft Andalucië nog heel wat prachtige bezienswaardigheden die zeker de moeite waard zijn om eens te bezoeken. Zo heb ik al het Alcazaba van Sevilla bezocht, de Mezquita van Córdoba en de bruggen van Ronda. Het zijn allemaal heel mooie steden, maar mijn voorkeur gaat natuurlijk lichtelijk naar mijn eigen stad, Granada.

Voor dit weekend staat Madrid op het programma. Wat we precies allemaal gaan doen, is nog een beetje een raadsel, maar wat ik toch zeker wil bezoeken is het museo nacional del Prado. Het is geen Louvre, maar het zou toch in de buurt komen. Je vindt er een mengelmoes van antieke en moderne kunst en daarnaast bevindt het museum zich in een impressionant gebouw. Dit staat dus zeker op mijn verlanglijstje!

Volgende week waarschijnlijk een nieuwe update over wat we daar allemaal beleefd en gezien hebben!

Besitos

Jana

Sinterklaas komt toch van Spanje?!

Een beetje verbaasd ga ik nu toch de maand december in, want in de straten, noch in de winkels zie ik nog maar iets opduiken dat te maken heeft met Sinterklaas. Geen cadeautjes, geen snoepjes, geen speculaas en misschien nog het ergst geen chocolade figuurtjes!

Toen ik dan vroeg waar alles zo lang bleef, kreeg ik als antwoord dat ze niet wisten waarover ik het had. Nadat ik mijn verhaal had gedaan, dacht ik toch enige herkenning te zien, maar tevergeefs. De meeste Andaluciërs hebben er wel al eens van gehoord en kennen San Nicolás, maar verder gaat het ook niet. En ik maar denken dat de Sint van Spanje kwam!

Toch kan ik niet helemaal teleurgesteld zijn. Eerst en vooral heb ik mijn dosis Sinterklaas al gekregen in de vorm van een pakketje van het thuisfront, joepie (dank je mama!). En daarnaast begint de kerstsfeer zich hier al volledig te ontplooien. Dat wordt hier dan wel gigantisch gevierd, net als los Reyes Magos, ofwel Driekoningen.

Ik ben al erg benieuwd naar de kerstmarkt die volgende week zal beginnen. Toch moet ik mijn christmas-addiction nog een beetje in toom houden, want misschien zal het toch niet helemaal hetzelfde zijn aangezien het hier in het zuiden van Spanje nog niet echt koud is, ook al beweert mijn Spaanse kotgenoot dat we precies op de Noordpool zitten. Je verwarmen aan warme chocomelk of glühwein is dan niet echt nodig, maar elke gelegenheid is goed om er toch maar van te profiteren, denk ik dan! 

Hasta la próxima,

Besitos

Jana